De 28-jarige fotograaf Alex heeft sinds hij zijn ouderlijk huis verliet moeite met het fotograferen van mensen. Als hij zijn fototoestel op iemand scherp stelt, verschijnt iedere keer weer dezelfde vrouw in beeld. En het beeld van die vrouw brandt op zijn netvlies. Zo erg zelfs dat hij niets anders kan dan met pijn in zijn ziel zijn blik afwenden.
Wanneer zijn broer Aram, die hij tevens jaren niet heeft gezien of gesproken, hem onverwacht belt met het verzoek naar het ouderlijk huis te komen omdat hun moeder ernstig ziek is en misschien niet lang meer te leven heeft, raakt hij in paniek. De gedachte aan een confrontatie met de omgeving waarin en de mensen met wie hij opgroeide grijpt hem naar de keel. Desondanks vertrekt hij die avond nog naar AmnesiA: het landgoed en voormalige garage van zijn ouders, de plek waar hij zijn jeugd doorbracht.
Onderweg ontdekt Alex het mysterieuze meisje Sandra op de achterbank van zijn auto. Hij is geïntrigeerd door haar verschijning en samen vervolgen ze hun weg. De moeder van Alex is blij met de komst van haar verloren schaap en zijn nieuwe vriendin en leeft daardoor helemaal op.
Alex daarentegen vreest de confrontatie met zijn cynische en criminele broer Aram, die in duistere zaakjes verwikkelt is, hun moeder continu kleineert en elke gelegenheid aangrijpt om Alex op bijna sadistische wijze te herinneren aan een mysterieus voorval uit hun gezamenlijke verleden.
Terwijl de moeder van Alex en Aram zichzelf bijna gek maakt met de gedachte dat ze het aan haar hart heeft, Sandra niet alleen epileptisch maar ook nog eens pyromane blijkt te zijn, Aram iedereen in zijn straatje probeert te manipuleren en tevens met een dodelijk verwonde ‘partner in crime’ opgescheept zit komen bij Alex steeds heviger fragmenten naar boven van de verborgen geschiedenis die hij met zijn broer deelt. Des te meer Aram de situatie op de spits drijft, hoe meer Alex zich beseft dat hij zichzelf alleen maar kan helpen door de dood van zijn vader te accepteren, de vrouw die hem via zijn camera als een kwelgeest achtervolgt recht in de ogen te durven kijken en het verleden te laten rusten door zijn eigen weg te gaan.
